Lieve Hyvers,
Zoals de meeste wel weten ben ik met de Hoe Big Je Band op reis geweest naar Polen. Het doel van deze reis was naast de gezelligheid ook om gehandicapte kinderen in kinderhuizen verblijden met onze komst.
Wij hebben als band overnacht op verschillende plekken. De meest speciale plekken zijn de weeshuizen. Daar werden we met de middelen die ze daar tot hun beschikking hadden dusdanig in de watten gelegd dat je niet anders dan dankbaar kon zijn.
In deze weeshuizen wonen naast kinderen met een verstandelijke handicap (waar je overigens veel lol mee kan beleven) ook kinderen waardoor ik na ben gaan denken over het leven dat wij leiden.
Ik was veel meer dan ik van te voren verwacht had onder de indruk van de rondleiding die wij kregen in het eerste weeshuis. Je mag het best weten. Ik werd dusdanig met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik er emotioneel van werd.
Tijdens de rondleiding hebben we onder andere kennis gemaakt met twee zusjes die allebei dusdanig gehandicapt zijn zodat ze niet in staat zijn om wat dan ook te ondernemen. Ze weet niet wat ze mist. Wij gelukkig wel.
Daarnaast schrok ik héél erg van de situatie van een meisje van achttien die nooit haar bed uit kan komen, niet kan communiceren en die er uit ziet alsof ze acht jaar oud was. Het was mooi om te merken dat de zusters wel heel goed haar emoties konden aflezen. En zo de zorg kunnen geven die ze verdient. Maar het blijft afschuwelijk om je niet te kunnen uiten, te kunnen ontwikkelen en de kansen de pakken die je krijgt.
Dat zet je tot nadenken. Ik wist dat het bestond, je ziet het op tv maar toch,je gaat nadenken.
Het blijft maar ronddwalen. Het zijn de vragen waar ik al vaker over nagedacht heb. Maar nooit vanuit dit nieuwe perspectief. Heb ik tot nu toe de kansen gepakt die ik krijg? Heb ik lief genoeg gedaan tegen mensen die mij dierbaar zijn; Familie vrienden? Is het leven wel zo oppervlakkig? Is geld verdienen alles? Ga zo maar door. Ik kom er niet uit.
Het enige waar ik nu wel achter ben gekomen. Het leven dat wij leiden met goed onderwijs, gezondheidszorg en lieve mensen om ons heen. Wij met alle LCD tv’s, Spelcomputers, Dure Laptops en al het andere. Is allemaal heel vergankelijk! Het is een voorrecht dat wij gezond zijn. We hebben mensen om ons heen hebben die om ons geven en waar je van kan houden! De kinderen in het kinderhuis hebben het zelf misschien niet door, maar wij hebben dat gelukkig wel.
Ik hoop in de keuzes die ik maak de ervaringen van deze reis mee te nemen. Ik hoop de mensen om wie ik geef meer liefde te kunnen geven dan dat ik krijg of gekregen heb.
Jitze